Afgelopen week heeft Edwin de moeilijkste sportieve beslissing van zijn leven moeten nemen, afzien van deelname aan de viermans wedstrijden tijdens de Olympische spelen van Vancouver, wat door het hele team gerespecteerd wordt.

<s></s>

In de afgelopen acht jaar hebben we ons ontwikkeld tot een hoogwaardig team. Een geweldig potentiaal aan atleten en een piloot die een continue en gestage ontwikkeling heeft doorgemaakt.

In die ontwikkeling zijn we gelukkig altijd gesteund door de BSBN, onze bond.

De afgelopen jaren zijn er mede door toedoen van de bond de nodige sponsoren aan boord gekomen ( Eurotech, Lotto, Craft, DSM). Als sporters hoefden we ons daardoor steeds minder met randzaken bezig te houden en konden we ons focussen op onze core bussiness, het bobben.

 

Naast de sportieve hoogtepunten die we tot nu toe behaald hebben, was de realisatie van de tweemans bob (“Topbob” project) een absoluut huzarenstukje. Sporters, bestuursleden en sponsoren stuwden elkaar tot grote hoogten, de verwachtingen voor de spelen werden omhoog geschroefd.

 

Februari 2010 is het dan eindelijk zover, de Winterspelen van Vancouver. Wij hadden ons geplaatst voor zowel twee- als de viermans, in beide categorieën behoorden we tot de outsiders.

Dat er in Whistler een zeer uitdagende baan op ons te wachten lag, was ons natuurlijk al bekend.

In de voorafgaande trainingsweken waren er al de nodige crashes geweest, waaronder absolute toppiloten als Lange, Stampfer, Zoubkov en Holcomb. Ook wij beleefden afgelopen seizoen een zeer zware crash, waarbij zowel Arno als Arnold in het ziekenhuis terecht kwamen.

 

Na de World cup van februari vorig jaar, onstonden er dan ook internationaal de eerste kritische geluiden, zeker met het oog op de viermans. De extreem hoge snelheid, gecombineerd met een (te) lastige bochtencombinatie is zeker in de viermans een enorm obstakel. Vanoc (organisatie) en de FIBT hoorden het aan en zegden toe er iets mee te gaan doen. De FIBT legde daarbij de coaches en atleten wel een spreekverbod op om negatief over de gevaarlijke baan van Whistler te spreken. Wie zich hier niet aan zou houden, moest rekening houden met sancties.

 

Daar tijdens de Olympische spelen zowel rodelaars, skeletonners en bobbers door het zelfde ijskanaal moeten, moet de ijsvloer zo neergelegd worden dat het voor een ieder veilig is. Zeker rodelaars hebben een andere ijsbaan nodig dan bobsleeeers. Door de andere ijsvloer ontstonden voor de bobbers tijdens de tweemans trainingen enorme problemen, met 18 crashes tot gevolg (waaronder wijzelf). Al voor de tweemans wedstrijd waren er diverse atleten in het ziekenhuis terecht gekomen en anderen konden door blessures niet aan de start verschijnen. Zo ook de Zwitserse toppiloten Hefti en Schmid, die zich terugtrokken voor de wedstrijd.

 

Na de eerste twee wedstrijd runs op zaterdag, zwelde de kritiek aan. Het snelle wedstrijd ijs bracht wederom de nodige piloten in de problemen met vier crashes tot gevolg. Diezelfde nacht werd er door de organisatie opnieuw keihard gewerkt om de baan veiliger te maken. Dat lukte.

Toch waren er nog piloten die moeite bleven houden met de bochtencombinatie 11, 12 en 13. Ook Edwin had na de wedstrijd een slechte ervaring. Van de tien runs (zes in training, 4 in de westrijd) waren er zeven dermate slecht dat het in de viermans op een crash was uitgelopen. Kortom het vertrouwen had een flinke deuk opgelopen.

 

Elke (bobslee)atleet weet dat sporten zonder vertrouwen niet leuk en vermoeiend is. Je bent dan niet bezig met winnen of verliezen, maar vooral met de problemen van jezelf, oftewel je bent uit vorm. Bij het bobben komt er bij `uit vorm zijn` dan ook iets anders om de hoek kijken, gevaar.

Een piloot die twijfelt loopt enorme risico´s en zijn bemanning ook. Niet voor niets zijn de banen en sleeën de afgelopen twintig jaar steeds veiliger geworden, om het aantal ongelukken en dodelijke slachtoffers terug te dringen. Een dodelijk ongeluk van de rodelaar voorafgaand aan de spelen is in onze ogen de bevestiging dat deze baan een `stap te ver`is qua snelheid en moeilijkheidsgraad. De veiligheid komt in het geding.

 

De twijfels over de baan, die mede de oorzaak zijn van het gedaalde zelfvertrouwen van Edwin, heeft ons als team doen besluiten om het (te) hoge risico van de viermans niet aan te gaan.

Edwin kon als piloot de veiligheid van de bemanning niet garanderen en besloot in overleg met de coach en het team `de stekker eruit te trekken`, een beslissing die door allen gerespecteerd werd en wordt.Natuurlijk is op zo´n moment de teleurstelling groot, zowel bij Arno, Sybren, Arnold, Edwin, Timothy, als bij de coach, het NOC en de sponsoren. Iedereen had zich er enorm veel van voorgesteld en dan eindigt het in zo´n deceptie.

 

Vervolgens barst de ellende pas echt goed los, de hele vaderlandse pers valt over het team heen. Met name Edwin krijgt in onze ogen onterecht keiharde kritiek over zich heen. Diep bedroefd zijn we dan ook wanneer we vanuit onverwachte hoek keiharde kritiek krijgen, in onze ogen totaal ongepast en het voelt als een dolksteek in de rug. In goede tijden worden de successen samen gevierd en volgens ons dien je er ook in slechte tijden voor elkaar te zijn.

 

Dat er vervolgens de nodige problemen in de viermans wedstrijd zijn (oa zes crashes) betreuren we natuurlijk. Toch is het voor de pers blijkbaar een eye opener geweest en lijkt de opinie te gaan veranderen. De steun van oa Guus Hiddink, Jacques Rogge, Erica Terpstra, Mart Smeets en ZKH prins Willem Alexander hebben ons goed gedaan, maar kunnen nooit meer de imagoschade herstellen die is ontstaan in de eerste dagen na ons besluit.

 

Wij hebben de intentie om spoedig met de betrokken partijen om de tafel te gaan zitten, zodat zaken geëvalueerd kunnen gaan worden.

 

Een Olympische droom in duigen.

 

Met vriendelijke groet,

Sybren, Timothy, Arnold, Arno en Edwin